تبليغاتX
پروانه سوخته
خانه | آرشیو | پست الکترونیک
الهی

 

           

الهی

الهی بی پناهان را پناهی                                                 بسوی خسته حالان کن نگاهی

چه کم گردد زسلطان گر نوازد                                          گدایی را زرحمت گاه گاهی

مرا شرح پریشانی چه حاجت                                           که بر حال پریشانم گواهی

الهی تکیه بر لطف تو کردم                                              که جز لطفت ندارم تکیه گاهی

دل سرگشته ام را راهنما باش                                          که دل بی رهنما افتد به چاهی

نهاده سر به خاک آشیانت                                                گدایی – دردمندی – عذر خواهی

امید لطف و بخشش از تو دارم                                          اسیری – شرمساری – روسیاهی

تهی دستی که با اشک ندامت                                            زپا افتاده از بار گناهی

گرفتم دامن بخشنده ای را                                                 که بخشد از کرم کوهی بکاهی

رحیمی  چاره سازی   بی نیازی                                        کریمی دلنوازی   دادخواهی

   خوشا آنکس که بندد با تو پیوند                                          خوشا آن دل که دارد با تو راهی

مران از آستانت بینوا را                                                  که دیگر در بساطم نیست آهی

مقام و عز و جاهت چون ستایم                                          که برتر از مقام و عز و جاهی

   فنا کی دولت سرمد پذیرد                                                 که اقلیم بقا را پادشاهی

زنخل رحمت بی انتهایت                                                  بیفکن سایه برروی گیاهی

به آب چشمه لطفت فرو شوی                                            اگر سرزد خطایی   اشتباهی

    مران یارب زدر گاهت "رسا" را                                        پناه آورده سویت بی پناهی                        

 

|+| نوشته شده توسط علی (پروانه سوخته) در پنجشنبه 1386/08/24 و ساعت  | 
Powered By Blogfa - Designing & Supporting Tools By WebGozar